Hoe stiller ik ben. Hoe luider mijn stem roept. De stem in mij. De stem die graag gehoord wil worden. Gedachten buitelen over elkaar heen. Ze roepen: hoor mij, hoor mij! Als het druk is in mijn hoofd vinden anderen mij “zo lekker rustig”. Geen idee hebben ze van de chaos in mijn hoofd. Repeterende gedachten: zorgen over de toekomst, angst, verdriet, boosheid. Een tijd lang wist ik niet wat ik daar mee moest. Ik probeerde verschillende dingen: chocola eten, sporten, heel veel slapen, hard werken, nog harder werken. Ik wilde vooral alleen zijn. Als excuus gebruikte ik dan dat ik geen tijd had, want ik was zó druk met werken. In werkelijkheid wilde ik rust, rust in mijn hoofd. Stilte. Niet nog meer informatie erbij.

Stilte is iets waar de mens van tijd tot tijd zo naar verlangt, maar als de stilte er is, voldoet die niet altijd aan je verwachtingen. Je hoopt er rustig van te worden, maar raakt er juist onrustig van. De kans bestaat dan dat je de stilte gaat vermijden uit angst voor de onrust. Alleen hoe kom je dan nog tot rust?

Er zijn mensen die er niet aan moeten denken om een uur stil te zijn. De stiltecoupé in de trein wordt door deze mensen standaard vermeden. Een andere groep zoekt de stilte juist op en gaat een paar dagen, een week of maand op retraite om in stilte te mediteren. Tot welke groep behoor jij? Misschien ben jij wel iemand die nieuwsgierig is naar wat de stilte je brengt, maar ergens wat huiverig is voor wat er gebeurt als je langer stil bent. Misschien weerhoudt de angst voor de onrust je wel om de stilte op te zoeken. Als ik je vertel dat achter de onrust de rust ligt. Wat denk je dan?

Wanneer er chaos is in mijn hoofd en ik op mijn meditatiekussen ga zitten, wordt mijn hoofd niet gelijk rustig. Vaak komen er gedachten, nog meer gedachten, gevoelens en lijkt het alsof mijn adem stokt. In eerste instantie wil ik alles wat mijn rust verstoort bevechten met het grootste en scherpste zwaard dat ik voor me zie, maar daarmee verandert er niets. Dan besef ik mij dat ik zelf de aanstichtster ben van deze chaos. Aangezien ik zelf verantwoordelijk ben, kan ik er dus ook iets aan doen. Geen dammen bouwen om alle onrust tegen te houden, maar aanschouwer worden van wat er gebeurt. Misschien zelfs wel een onderzoeker.

Ik zit daar op mijn kussentje en besluit mijn adem eens waar te nemen. Welke adem? Mijn adem stokt namelijk. Dan besluit ik om door te ademen. Om vervolgens enkel mijn ademstroom te volgen zonder hem te sturen. Ik volg mijn adem en merk dat er een gedachte opkomt. Ik benoem de gedachte heel feitelijk zoals: gedachte over werk, gedachte over kinderwens of zorgen over de toekomst. Dat is het enige wat ik doe. Ik kijk met een onderzoekende blik naar wat er in mij gebeurt en plak daar een label op, omdat het voor mij fijn is om zo mijn gedachten te ordenen. Als ik een tijdje zit, worden de gedachten niet meer dan zinnen in mijn hoofd die komen en gaan. Gedachten waar ik soms iets van vind. Mijn oordelen merk ik op als een onderzoeker die met een vergrootglas naar binnen kijkt. Vaak komt er bij een oordeel weer een gevoel op. Ik merk het op zonder er iets van te vinden. Dat is misschien nog wel het moeilijkste: niets vinden van wat je vindt. Jezelf niet veroordelen om wat je denkt, ervaart of voelt. Onderzoekend zittend merk ik op dat er steeds dezelfde dingen langskomen. Af en toe gaat er iets bij of gaat er iets weg, maar veelal is het hetzelfde. Ik herken een patroon. “Dit is dus wat ik doe”, denk ik dan. En dan gebeurt er vaak iets merkwaardigs: Er komt rust. Rust, omdat alles wat er is er mag zijn en er niets meer is dat niet mag. Ik mag er zijn en dat is fijn!

Graag zou ik jou begeleiden op een dag in stilte die met tijden niet stil blijkt te zijn en met tijden heel stil is.

Benieuwd naar wat de stilte jou brengt? Volg dan eens een stilte-dag.